2xr-ktrx-9q

Galiba bir problemin var. Giderek ensizleştiğimi fark ediyorum. Çözüme giden yolu bulamadığım için kül tablasındaki izmaritleri eşeliyorum, bakışlarımla. Düşünmekte zorluk çekiyorum. bir şeyler yapmalıyım. Bugüne kadar yapabildiklerimin toplamı bir asal sayı bile oluşturmuyor. Benliğim kendi kendimin matematiksel izdüşümüne bir metre bile yaklaşamıyor. Boşlukta değil, sonsuzlukta. Kızıllıkta değil, mavilikte. Bu ne isabetsizlik diyorum kendi kendime. Kaybolmuşluğumun isabetsizliğini yaşıyorum. Sonuç olarak bir ya da birden fazla problemin olmalı, elimde. Akılsız mıyım yoksa aptal mı? Yoksa deli numarası mı yapıyorum. Aptal değilsem, akıllıyım demektir. Eğer akıllıysam o zaman kullanma kılavuzum kaybolmuş. Çözümlerin içinde çözümsüzlüğü yaşamak diye buna derler sanırım. İyide her test kitabında olduğu gibi yaşantımın arka sayfasına çözümleri koymayı unutmuşlar. Adını koymalıyım. Evet. Sorunlarımın bir adı olmalı. Her var olanın bir adı olduğu gibi. Masa, sandalye, gece mafyası, orangutan zihniyetli, portakal kılıklı, mayın tarlası, kalastronik, mualla ve muamma… Hey sen bu satırları okuyan kişi. Evet sana sesleniyorum. Senin sorunların yok mu? Yoksa sen de benim gibi sorunlarına bir ad koyamıyor musun? Var olan isimlerin hiç biri ve sıfatların, zamirlerin hiç biri benim çözümsüzlüğüme eşdeğer oluşturmuyor. 2xr-ktrx-9q eşittir çözümsüzlük bu da eşittir çözümsüz yaşam yine eşittir insansal atık. Kafatasımın bir yerlerine koymuştum bütün çözümleri. Arıyorum yoklar. Tıklatıyorum. Kim o diyen bile yok. SMS ya da mail atacağım ama 1994 de bunlar yoktu. Vardıysa da ben bilmiyordum*. Bütün tenekeleri birbirleri ardına devirdim, tek tek içlerine baktım, bulamadım kaybettiklerimi. Hâlbuki bir gün işime yarar diye, lazım olur düşüncesiyle bir köşeye özenle koyduğumu iyi hatırlıyorum. Buraları iyice karmakarışık olmuş. Al sana bombok bi kafatası. Bu kadar karıştırırsan ne bekliyordun ki?


2 Eylül 1994